The new The Quill album, “Born From Fire”, amazed us! We are so excited that the Sweds returned with such a good album, where you can listen to Magnus Ekwall’s vocals again. Myth of Rock was obliged to get in contact with the band for a nice chat, so Antonis Mantzavinos spoke with Roger Nilsson (The Quill’s bassist). Continue reading, you will find everything very interesting!

Hello Roger, we would like to welcome you to our online music magazine, Myth of Rock! We are very pleased with the new The Quill record and we believe it is a really good album which will hopefully be appreciated by hard rock fans. Based on the new release, we would kindly like to ask you a few questions, so that our online readers could get more easily informed about you, the band, and of course the new record. First of all, we would like to ask a few things about the conception of this new record, the recordings, where/when was it recorded etc.

The album was recorded in two different sessions about six months apart. We recorded it in the same studio as the last time, a place called 491 Studios. It’s located just where we live so it’s really convenient and cost-effective. It’s also really nice to be able to go home and sleep in your own bed after a full day in the studio. In the earlier days we usually recorded far from home and stayed in the studio for weeks. Recording away from home is good in that it keeps you focused on the recording but you tend to lose some healthy distance from it all.

Give us some hints about the album title and the awesome cover.

Album titles are always tricky. Usually we start looking at the song-titles trying to find something there. This time we didn’t find anything that felt really good. So the next step was looking at the lyrics. There’s a line in Electrical Son – “Born from the fire – I am the Electrical son”. Somehow Born from fire made sense to us, sort of Phoenix rising from the ashes. So that’s how it all came about. The cover-art more or less was born the same way. I’ve been a fan of Sebastian Jerke who did the artwork and I really loved his cover for Rise about the meadow by Greenleaf – so he was really our first choice. He was up for doing it and we sent him some songs and all the lyrics. He then had the idea to incorporate different parts of the lyrics into the painting. So the music, lyrics and artwork are all connected.

What do you think about the comeback of Magnus Ekwall (vocals) to the band and how did that happen?

I think is a real blessing to be able to still work together 22 years after our first album. Not many bands last for so many years. We were more or less kids when we stared out so we’ve grown up together going thru various stages of life. And it all came together very naturally. A mutual friend of ours where having a private party and wanted a band to play some Kiss-covers. He asked the four of us to do it but unfortunately Jolle was booked elsewhere. But we decided to do the gig anyway with Magnus’ son playing the drums just for the fun of it. Once we did that show it was a natural step to just meet up and see if there might be some spark left between us. Me, Christian and Jolle had been more or less drifting along doing nothing for a year or so it seemed like a good idea to just start jamming together. And from there on it all came together very quick. In fact it felt like the 12 years apart never happened.

What was your contribution on writing this record?

Some small bits and pieces here and there, but Jolle and Christian are the two main writers when it comes to the music. They usually bring in an idea and then we all work on it together  adding a part here and there ‘til we’re all satisfied. Magnus writes most of the melodies and all of the lyrics. But it’s really a group-effort. Everything is arranged in the rehearsal-room as a real band sweating it out.

I would musically place the album, in regards to its sound and feeling, in between “Voodoo Caravan” and “Hooray! It's a Death Trip” Do you think this record is a step back or a new effort, with new elements, new approach and the beginning of a new ear for the band?

We just wrote whatever came to us, so there really wasn’t any conscious effort to sound like in the old days. But with that being said Silver Haze was the album we talked about as the bar. Maybe not so much for its sound or songwriting but more for the energy and the state we were in when we recorded it back in '98.

Will the band tour for the promotion of the record? Any shows already planned?

We’ll certainly try to play as much as possible, we just have to plan it really well since we’re all involved in other bands, have family and daytime jobs. Performing songs on stage is really were they come alive and take on a second life.

And a few personal questions! We know that you Roger have played and toured also with Spiritual Beggars, Arch Enemy, Firebird. What other musical projects/bands are you involved with?

During my years away from The Quill I played a lot as a guns-for-hire type of guy doing just about everything with everyone. I played covers, doing sessions and also where involved with a few bands playing original material. I did two albums in Swedish with a band called Henrik Björkman & Paj Malaj. The idea when I left The Quill in 2005 was to play a little bit less than the previous years but in the end I played even more…:D Me and a drummer I played a lot with during these years counted that we performed 140 unique songs on stage together in one month. Crazy!

How you could describe a regular day or week in Roger Nilsson’s day, apart from touring, recording and album and being active with a band?

Just regular everyday-Joe things. I work as assistant principal living in a small town in Sweden so my days are full. I have a wife and two daughters 12 and 16 years old. I live in a nice old house which needs a lot of care. I also try to work out 3 times a week either running or mountain-biking. Not so rock n’ roll at all :D

Who are the artists that have shaped you musically and been your primary inspirational figures as a musician?

It all started with ABBA, when I was really young. You couldn’t really avoid them growing up in Sweden in the 70’s.  Then when I was about 8 or 9 a friend introduced me to Kiss and that was the big game-changer for me. It’s a band I still follow and listen to a lot. Next big thing was discovering the big three - Black Sabbath, Deep Purple and Led Zeppelin. My father had lots and lots of tapes and from time to time I would sit down and discover new music thru these tapes.  Remember finding "Gallows Pole" and "Black Night" on one tape and immediately there was something about the sound that I loved.

Please name your top 5 bands and records!

Kiss, Black Sabbath, Led Zeppelin, Deep Purple and Black Crowes. Narrowing it down to 5 records is almost impossible, so I’ll add a few extra ones! Kiss – "Dressed to Kill" and "Alive", Captain Beyond – "Captain Beyond", Deep Purple – "Made in Japan" and "Come Taste the Band", Joe Cocker – "Mad Dogs & Englishmen", Grand Funk Railroad – "Caught In The Act", Led Zeppelin – "I", "II", "III" and 'IV", Black Sabbath – "Black Sabbath", "Sabotage" and "Mob Rules", Black Crowes – "Amorica" and "Before The Frost ... Until the Freeze", John Coltrane – "Olé", Bob Dylan – "Highway 61 Revisited" and "Blonde on Blonde", Bruce Springsteen – "The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle", Pink Floyd - "Wish You Were Here", Mountain – "Climbing!", UFO – "Strangers In The Night", Mastodon – "Crack the Skye", Miles Davis – "On The Corner" and "In A Silent Way", The Beatles – "Revolver" and "Abbey Road", The Rolling Stones – "Sticky Fingers" and "Exile On Main Street". To name but a few…:D

If you were not a bass player, which other instrument you would like to play in a band?

I think everyone have a dream being a drummer – except when it comes to carrying all the equipment ... !

Name the most pleasant but also unpleasant experience you have ever had while on tour with a band.

Most pleasant experience is always getting somewhere far away from home and meeting people who are into the band, there’s nothing better with being in a band than that. Hearing that the music you’ve created matters to people. Worst experience was definitely being food-poisoned on tour with Arch Enemy. Me and Daniel decided one day to spend our buy-out dinner money at a fancier restaurant than the usual McDonalds. So we found this place where I had some really nice Catfish a couple of hours before the show. As we were heading back to the venue my stomach started to act up. And by the time we got back I became really sick. Cancelling the show wasn’t an option so I had to do it with a bucket behind the stage. How I got thru that show I’ll never know ...

What kind of music do you listen during your free time? Do you buy any new records? And if yes, which were your recent purchases?

I’ve been a record collector for all my life, so I’m always listening to music, buying records online, at record fairs and record stores. A few weeks ago I went record hunting in Gothenburg and bought among others Jo Jo Gunne – "Where’s the show?" Mastodon – "Leviathan", Luther Dickinson – "Rock N’ Roll Blues", Strawbs – "Burning for you", Billy Squier – 'The Tale of the Tape", Israel Nash – 'Barn Doors and Concrete Floors".

Thank you very much for your time and we hope to meet you soon!

You' re welcome!



Στα πλαίσια παγκόσμιας αποκλειστικότητας το Myth of Rock έκανε προ ημερών γνωστό ότι νέος τραγουδιστής στην προσωπική μπάντα του μεγάλου Timo Tolkki είναι ο Mike Livas. Ο Timo Tolkki, κινητήριος μοχλός των Stratovarius στα κλασικά τους albums, από τους πρωτεργάτες του ευρωπαϊκού power metal, εξαιρετικά επιδραστικός ως συνθέτης και βιρτουόζος της κιθάρας, επέλεξε ως τραγουδιστή τον Mike Livas στην νέα του solo προσπάθεια! Όπως είχαμε τονίσει, πρόκειται για μία εκπληκτική διάκριση για τον Livas και για την ελληνική heavy metal σκηνή, για μία απίστευτη αναγνώριση του ταλέντου του νεαρού Έλληνα τραγουδιστή. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι με αυτή την έκφραση εμπιστοσύνης του Tolkki προς τον Livas, o τελευταίος γίνεται αυτόματα γνωστός στα πέρατα του κόσμου και όλοι οι metalheads ανά την υφήλιο θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν τη φωνή του στις θρυλικές συνθέσεις των Stratovarius κλπ. δίπλα σε πολύ γνωστούς μουσικούς. Καθώς, λοιπόν, και ο Timo Tolkki επισημοποίησε τη συνεργασία του με τον Livas με ένα μικρό video, που ανέβασε στο YouTube, το Myth of Rock θέλησε να μιλήσει για όλα αυτά τα σπουδαία γεγονότα με τον ίδιο τον Mike Livas, ο οποίος δέχθηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Εξάλλου, τo live του Tolkki στην Ελλάδα με τον Mike στο μικρόφωνο πλησιάζει και ο ενθουσιασμός είναι τεράστιος από όλες τις πλευρές!

από τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο

Photo by: Antonis Mad-Tony Taniskidis


Γεια σου, Mike! Αρχικά θα ήθελα να σε συγχαρώ για τη συνεργασία σου με τον σπουδαίο Timo Tolkki!

Σε ευχαριστώ, Δημήτρη!

Ο Tolkki, λοιπόν, σε επέλεξε ως τραγουδιστή στην νέα του προσωπική μπάντα. Αλήθεια, πώς έγινε η όλη φάση;

Έλαβα ένα μήνυμα από τον Timo Tolkki πριν από κάποιο καιρό μέσω Facebook. Είχε ακούσει κάποια φωνητικά μου σε μία διασκευή, που είχα κάνει παλαιότερα σε Queensrÿche και μου είπε πως θα ήθελε να με ακούσει και σε Stratovarius κομμάτια. Έτσι, λοιπόν, του έστειλα κάποια δείγματα, τα οποία του άρεσαν και προχωρήσαμε στην συνεργασία.

Πώς νιώθεις που σε διάλεξε ο Tolkki μέσα από τόσους άλλους τραγουδιστές; Διότι άκουσε πολλούς πριν καταλήξει σε εσένα.

Σίγουρα είναι μεγάλη τιμή και πρόκληση για εμένα!

Η νέα αυτή solo προσπάθεια του Tolkki θα είναι μόνο για συναυλίες ή θα περιλαμβάνει και την κυκλοφορία κάποιου studio album;

Για την ώρα, το μόνο που γνωρίζω είναι πως θα κάνουμε κάποιες εμφανίσεις τώρα, το καλοκαίρι και από Σεπτέμβρη.

Σε ποιες χώρες θα παίξετε live;

Το πρώτο «σκέλος» της περιοδείας περιλαμβάνει συναυλίες σε Ελλάδα , Βουλγαρία (δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα) και Ισπανία. Θα γίνουν και κάποιες άλλες ημερομηνίες μέσα στο καλοκαίρι, όπως επίσης και ένα festival στη Σλοβακία. Υπάρχουν και αρκετές προτάσεις για shows από Σεπτέμβρη, που θα ανακοινωθούν και αυτά στο προσεχές διάστημα.

Έχετε ξεκινήσει τις πρόβες;

Οι πρόβες θα γίνουν λίγες μέρες πριν το αθηναϊκό show, που είναι και ο πρώτος σταθμός.

Τι τραγούδια θα περιλαμβάνει το setlist;

Το setlist είναι βασισμένο στους παλιούς, καλούς Stratovarius! Περιλαμβανει, ωστόσο, και μερικά Revolution Renaissance κομμάτια και κομμάτια από τα solo albums του Tolkki.

Θα περιοδεύσεις σε όλο τον κόσμο και ίσως βγάλεις δίσκο (σε top επίπεδο), μαζί με τον Tolkki και ορισμένους άλλους γνωστούς μουσικούς. Ποια είναι τα συναισθήματά σου;  Έχεις καθόλου άγχος;

Χαχα! Ακόμα είναι νωρίς, για να ξέρω τι και πώς θα γίνει! Όπως σου είπα, νιώθω πως είναι μια μεγάλη πρόκληση και θα προσπαθήσω για το καλύτερο αποτέλεσμα!

Επικοινωνείς με τον Tolkki; Είστε σε επαφή;

Επικοινωνούμε όλοι (η μπάντα) για τα διαδικαστικά του tour και για κάποιες λεπτομέρειες.

Σκέφτεσαι καθόλου να μετακομίσεις στο εξωτερικό (π.χ. στη Φινλανδία), ώστε να είσαι σε καλύτερη επαφή με τον Tolkki και τους άλλους μουσικούς;

Για την ώρα δεν ξέρω πολλές λεπτομέρειες για το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα, οπότε δεν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά.

Στις 21 Απριλίου παίζετε live στην Αθήνα. Πώς νιώθεις ενόψει αυτού του live;


Η συμμετοχή σου στην μπάντα του Tolkki γεμίζει με μεγάλη περηφάνεια όλη την ελληνική metal σκηνή. Πώς νιώθεις που μας κάνεις τόσο περήφανους;

Σε ευχαριστώ αρχικά για τα καλά σου λόγια! Η ελληνική σκηνή είναι πλέον καλύτερη από ποτέ και συνεχίζει να βελτιώνεται με κάθε νέα μπάντα, μουσικό, κυκλοφορία. Οφείλουμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με την μουσική αυτή να είμαστε περήφανοι για την πρόοδο αυτή της ελληνικής metal σκηνής.

Είναι ο Tolkki ένας από τους metal μουσικούς, που θαυμάζεις;

Είμαι τεράστιος fan και του Tolkki και των Stratovarius.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου album και ποιο το αγαπημένο σου τραγούδι από τους Stratovarius;

To “Visions” και το “Episode” θα ελεγα! Όσο για τραγούδι, μάλλον το “Against the Wind”, αν και είναι από άλλο album (σ.σ.: από το “Fourth Dimension”)!

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου τραγουδιστές;

Μου αρέσουν πάρα πολλοί τραγουδιστές, αλλά σίγουρα ο Michael Kiske, ο Geoff Tate, o Rob Halford, o Sebastian Bach και ο Bruce Dickinson ήταν οι πρώτες μου αγάπες!

Έχεις κάνει μαθήματα φωνητικής ή είσαι αυτοδίδακτος;

Είμαι αυτοδίδακτος.

Έχεις ανεβάσει στο YouTube videos, όπου τραγουδάς διάφορα metal classics. Πώς και αποφάσισες να ανεβάσεις αυτά τα videos;

Ξεκίνησα να ανεβάζω covers, επειδή ήταν αρχικά κάτι σαν δείγμα της δουλειάς μου σε περιόδους, που δεν ήμουν σε κάποιο σχήμα με original υλικό. Αργότερα άρχισε να μου αρέσει ακόμα περισσότερο η όλη διαδικασία και το συνεχίζω μέχρι και τώρα!

Τώρα που είσαι στην μπάντα του Tolkki, θα συνεχίσεις να είσαι και στις μέχρι σήμερα μπάντες σου (π.χ. στους Fortress Under Siege, στις διάφορες tribute μπάντες κ.λπ.);

Ναι, θα συνεχίσω κανονικά! Για την ακρίβεια ετοιμάζω και ένα νέο σχήμα-μπάντα με μερικούς φίλους και εξαιρετικούς μουσικούς! Stay tuned!

Στείλε ένα μήνυμα στους Έλληνες metal οπαδούς, ενόψει και του live στις 21 Απριλίου στην Αθήνα.

Να είστε όλοι στις 21 Απριλίου στο Piraeus Academy για ένα δυνατό live με Stratovarius classics και όχι μόνο! Ανοίγουν οι φοβεροί Elysion και οι The Silent Wedding! \m/


To όνομα των And Then She Came δεν λέει κάτι στον περισσότερο κόσμο, έστω κι αν το ομότιτλο ντεμπούτο τους πήρε καλές κριτικές από τα media. Νομίζουμε, όμως, ότι το γεγονός αυτό αδικεί την μπάντα, καθώς οι And Then She Came και το ταλέντο και το όραμα έχουν, ώστε να καταφέρουν μεγάλα πράγματα. Ίσως αν πούμε ότι αποτελούν το διάδοχο σχήμα των Krypteria, αρκετοί ενδέχεται να δουν τους And Then She Came με άλλο μάτι. Το Myth of Rock, στο οποίο άρεσε ιδιαίτερα το ντεμπούτο της μπάντας, είχε την τιμή να συνομιλήσει με την frontwoman Ji-In Cho (φωνητικά), η οποία είπε διάφορα ενδιαφέροντα με αφορμή τις ερωτήσεις μας.

από τον Δημήτρη Ζαχαρόπουλο


Ji-In Cho - φωνητικά

Olli Singer - κιθάρες

Frank Stumvoll - μπάσο

S.C. Kuschnerus - drums



"And Then She Came" (2016)


Γεια σου, Ji-In! Αρχικά θα ήθελα να μας πεις πώς σχηματίσθηκαν οι And Then She Came. Οι Krypteria έχουν διαλυθεί;

Πρακτικά ποτέ δεν αποχαιρετήσαμε τον κόσμο ως Krypteria και για να είμαι ειλικρινής, δύο χρόνια πιο πριν ούτε που είχαμε καν σκεφθεί για τη δημιουργία των And Then She Came. Αφού αποφασίσαμε ομόφωνα να κάνουμε ένα διάλειμμα και να βάλουμε για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στην άκρη με τους Krypteria, ο Frank (Stumvoll, μπάσο) μας κάλεσε μία μέρα, για να δουλέψουμε μαζί του πάνω σε ένα από τα films, που είχε αναλάβει. Έχει ένα studio, όπου κάνει την παραγωγή σε πολλά soundtracks ταινιών. Αρχίσαμε να γράφουμε τραγούδια και με όλες αυτές τις ιδέες, που μας έρχονταν, συνειδητοποιήσαμε σιγά – σιγά ότι θα έπρεπε να βρεθούμε και πάλι μαζί σαν μπάντα. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτό το αρχικό μας πλάνο, αλλά φτιάχνοντας αυτά τα τραγούδια, νιώσαμε τόσο καλά και περάσαμε πάρα πολύ όμορφα, που αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε.

Πώς νιώσατε μετά την κυκλοφορία του πρώτου σας album; Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας;

Οι φιλοδοξίες μας; Πέρα από το ότι θέλουμε να κατακτήσουμε όλον τον κόσμο, όπως και κάθε άλλη μπάντα;! (γέλια) Θέλουμε να προσφέρουμε αληθινές στιγμές ενέργειας, με τις οποίες ο ακροατής θα ξεχάσει, έστω για λίγο, τα προσωπικά του θέματα. Ο καλύτερος τρόπος, για να καταλάβετε τι εννοώ, είναι να έρθετε σε μία από τις συναυλίες μας!

Τη σήμερον ημέρα είναι αλήθεια ότι κυκλοφορούν πολύ λίγα rock και metal albums, που είναι αξιόλογα. Νομίζεις ότι οι And Then She Came κάνουν τη διαφορά;

Ειλικρινά σού λέω ότι δεν είναι σκοπός μας να κάνουμε τη διαφορά. Είμαστε απλά δημιουργικοί άνθρωποι, που θέλουμε να εκφράσουμε ό,τι έχουμε μέσα μας. Και φυσικά θέλουμε ο κόσμος να βρίσκει καλά τα τραγούδια μας, όπως και εμείς. Το μόνο, ωστόσο, που μπορούμε να εγγυηθούμε είναι ότι βάζουμε όλη μας την αγάπη, όλη μας την καρδιά στην μουσική μας. Τίποτε περισσότερο, αλλά και τίποτε λιγότερο.

Πιστεύω ότι το ντεμπούτο album σας θα αρέσει και σε fans, που δεν ακούν metal, αλλά μόνο rock. Συμφωνείς;

Ναι, οπωσδήποτε. Δεν ήταν στους στόχους μας να είμαστε οι κλασικοί μεταλλάδες. Κοιτώντας πίσω προς τη διαδικασία δημιουργίας του δίσκου, βλέπω ότι νιώσαμε πολύ ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, καθώς όρια ή κανονισμοί, όσον αφορά το πώς γράφεται ένα τραγούδι. Κανείς δε μας είπε πώς να συνθέσουμε ή πώς πρέπει να ηχεί η μουσική μας. Είχαμε μπροστά μας μόνον έναν καμβά, πάνω στον οποίο μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα χρώματα, που υπάρχουν. Είχε πολύ πλάκα και ήταν μία μορφή πολυτέλειας, που την έχεις, μόνο όταν ετοιμάζεις το ντεμπούτο album σου.

Δώσε μας όλα τα στοιχεία τα σχετικά με τη διαδικασία σύνθεσης/ηχογράφησης/παραγωγής του πρώτου album σας.

Και οι τέσσερεις μας είμαστε δημιουργικά μυαλά και έτσι ο καθένας μας έβάλε πάνω στο τραπέζι όλες τις ιδέες του. Ερχόμαστε όλοι από διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα, εν τούτοις, συμπληρώνουμε και δίνουμε έμπνευση ο ένας στον άλλον, πράγμα που είναι σημαντικό προσόν για αυτήν την μπάντα. Ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις πρόπερσι και είμαστε κάτι παραπάνω από χαρούμενοι με αυτό, που τελικά βγήκε. Σχετικά με τους στίχους, υπεύθυνος είναι ο drummer μας, Kuschi.

Πώς θα περιέγραφες τη μουσική των And Then She Came;

Σε όλους όσους είναι ανοιχτοί προς τα διαφορετικά χρώματα του rock εμείς προσφέρουμε έναν πολυεπίπεδο δίσκο. Μέσα του υπάρχει το rock και το metal – ακόμη και πολλά στοιχεία από alternative, αλλά και πολλά πιασάρικα σημεία. Από απόψεως ήχου, πάντως, καταλήξαμε σε ένα αμάλγαμα ανθρώπινης απόδοσης και ηλεκτρονικών στοιχείων.

Πού θα εντόπιζες τις διαφορές μεταξύ των And Then She Came και των Krypteria;

Οι And Then She Came είναι πολύ πιο τραχείς. Το τελικό αποτέλεσμα, επίσης, στους And Then She Came έχει να κάνει με τη συνέργεια των rock οργάνων και των ψηφιακών μέσων. Εξάλλου, δεν έχουμε χορωδίες ή συμφωνικά μέρη, όπως στους Krypteria.

Πού αναφέρονται οι στίχοι σας;

Είμαστε μία ομάδα συναισθηματικών ανθρώπων, που ζουν έντονα, με την τάση να μετουσιώνουμε τις προσωπικές μας εμπειρίες σε μουσική. Εκφράζουμε πολύ την οργή και τον πόθο, αλλά θα βρεις σε μας και την απώλεια – και την περιφρόνηση και την ελπίδα. Αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια πολλά μας ώθησαν προς τα άκρα. Δεν ήταν πάντα ρόδινα τα πράγματα, αλλά εμείς παλεύουμε ο ένας για τον άλλον, για την αγάπη, για το όνειρό μας. Αυτό ακριβώς πράττουμε και δε θα αφήσουμε να μας καταστρέψει κανείς άλλος παρά μόνον ο εαυτός μας. Προφανώς, είχαμε ανάγκη να βγάλουμε πολλά από μέσα μας. Είναι σημαντικό, ακόμη, για εμάς οι στίχοι να αφορούν τους ανθρώπους όλων των επιπέδων της κοινωνίας, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να ταυτιστούν και με τη μουσική και με τους στίχους.

Στο πρώτο album σας συμμετέχουν η Alissa White-Gluz και  η Jen Majura. Δώσε μας κάποιες πληροφορίες σχετικά.

Τις ξέρουμε εδώ και δύο χρόνια, και αυτό, που αγαπώ σε αυτές, πέρα από το ότι είναι πολύ δυνατές ερμηνεύτριες, είναι ότι είναι απλοί και πάρα πολύ ευγενικοί και γλυκείς άνθρωποι. Η Alissa είναι μία εντυπωσιακή μαχήτρια πάνω στη σκηνή, αλλά όταν τη ρωτήσαμε αν θα ενδιαφερόταν να κάνω growls σε ένα σγκεκριμένο σημείο στο τραγούδι “Five Billion Lies”, δε δίστασε καθόλου να πει το «ναι». Η Jen είναι ακπληκτική σε τόσα πολλά πράγματα και λατρεύω το κιθαριστικό της solo στο “Spit It Out”. Είμαι πολύ περήφανη που έχουμε αυτές τις δύο γυναίκες ως εκπροσώπους του γυναικείου φύλου στον δίσκο μας!

Τι νιώθεις, όταν κοιτάς το εξώφυλλο του δίσκου σας; Πες μας δυό λόγια για τη συνεργασία σας με τον γραφίστα Dirk Rudolph (Rammstein, Scorpions, Die Toten Hosen κ.λπ.).

Ο Dirk Rudolph είναι ένας μαέστρος στο αντικείμενό του. Λατρεύω την καταπληκτική αίσθησή του της βαθειά όμορφης τέχνης. Κι αυτό ακριβώς έκανε με το εξώφυλλό μας: συνδύασε τη δύναμη και την υψηλή έκφραση με την λεπτή αισθητική.

Πώς και αποφασίσετε να ονομάσετε έτσι την μπάντα σας;

Δεν ήταν δικιά μου ιδέα, να είσαι σίγουρος! (γέλια) Αλλά και οι τέσσερίς μας λατρεύουμε αυτό το όνομα! Κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και όλοι έχουν ο καθένας από μία διαφορετική ερμηνεία για το τι σημαίνει το “And Then She Came”. Όπως και στη ζωή, πάντα υπάρχουν περισσότερες πλευρές σε μία ιστορία, πάντα υπάρχουν περισσότερες αλήθειες πίσω από μία επικεφαλίδα. Όπως μπορείς να καταλάβεις, ο Frank έχει μία τελείως διαφορετική από εμένα εξήγηση του ονόματός μας!(γέλια)

Αν κάποιος ήθελε να πάρει μια γεύση από τους And Then She Came, ποιο τραγούδι σας θα του έβαζες να ακούσει;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Το ντεμπούτο album μας είναι ένας πολυποίκιλος δίσκος και ακριβώς αυτό είναι που μας αρέσει τόσο πολύ σ’ αυτό. Μάλλον θα ρώταγα πρώτα τον ενδιαφερόμενο ακροατή να μού πει σε τι διάθεση βρίσκεται.

Πώς θα περιέγραφες με μία λέξη τον ήχο των And Then She Came;

Έχουμε βαπτίσει ανεπίσημα τη μουσική μας “adrenalectrica”!

Ποια είναι τα μελλοντικά σας πλάνα;

Θα δώσουμε κάποια shows στην Ευρώπη, την Ασία και τη Νότια Αμερική. Μας ικανοποιεί ιδιαίτερα το ότι οι διάφοροι promoters συναυλιών δείχνουν να μας θέλουν, ενώ πριν ένα χρόνο δεν ήξεραν καν την ύπαρξή μας. Είμαστε τόσο χαρούμενοι που έχουμε τη δυνατότητα να παίξουμε ζωντανά για τόσους ανθρώπους, που περιμένουν πολύ να μας δούν και να μας συναντήσουν!




Χαράς ευαγγέλια για τους φίλους του Spice, μιάς και αυτός επιστρέφει με νέα τραγούδια. Υποδεχθείτε και πάλι τον Spice, μια μεγάλη προσωπικότητα του χώρου, που ποτέ όμως δεν περιορίσθηκε από κάποια ταμπέλα, από κάποια νόρμα. Διότι μεγαλούργησε με τους Spiritual Beggars, πολλοί όμως τον αποθέωσαν ως frontman των thrashers Kayser! Μιλάμε για έναν μουσικό, με ποικίλες επιρροές, τις οποίες δε φοβάται να εκφράσει στα τραγούδια, που συνθέτει. Και συνθέτει με απίστευτη συχνότητα ο μπαγάσας! Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, έχει ήδη κυκλοφορήσει το νέο πόνημα του Spice, υπό την σκέπη των My Regime αυτή τη φορά. Το "Dogma" album τους είναι άλλο ένα thrash metal ολοκαύτωμα, ένα υπερηχητικό album, που έκανε πάλι το Myth of Rock να ψάξει τον Spice και να μιλήσει μαζί του. Καλωσήρθατε στο καθεστώς του Spice!

από τον Αντώνη Μαντζαβίνο

Καλημέρα Spice, τι κάνεις;

Καλημέρα Ελλάδα! Μόλις έφτιαξα τον πρωϊνό μου καφέ! Είμαι λίγο κουρασμένος, αλλά OK. Έκανα πρόβες το Σάββατο με την μπάντα μου, τους My Regime, όλα καλά. Απλά παίξαμε μαζί και οι τέσσερις, δεν έχουμε κάποια συναυλία σχεδιασμένη, αλλά θα θέλαμε πολύ να παίξουμε το νέο υλικό σύντομα.

Θα ήθελα να μας πεις δύο λόγια για τη νέα σου μπάντα.

Οι My Regime δεν ήταν να γίνουν κανονική μπάντα εξ’ αρχής. Είχα δύο - τρία τραγούδια έτοιμα στο μυαλό μου, ρώτησα, λοιπόν, τον Ruben (drums), προκειμένου να τα ηχογραφήσουμε σε demo μορφή στο studio. Και μετά σκέφτηκα και του είπα «δεν κάνουμε έναν κανονικό δίσκο;!», είπε αμέσως ναι, και το αποτέλεσμα αυτού ήταν να ηχογραφήσουμε τριάντα τραγούδια! Πήρα τηλέφωνο τη Scarlet Records και τους ρώτησα αν μπορούσαμε να βγάλουμε το δίσκο. Συμφώνησαν, αμέσως, οπότε έπρεπε άμεσα να σχηματιστεί η μπάντα. Έτσι, πήρα τηλέφωνο τον παλιό μου φίλο Alexander “Saso” Sekulowski (ex - Mushroom River Band),  αν θα τον ενδιέφερε να παίξει μπάσο …

Δε νομίζω ότι το σκέφτηκε για πάρα πολύ ώρα … χαχα!

Χαχα, ναι, απάντησε «Χμμ.. Μπορώ να προσπαθήσω!» (γέλια). Έπρεπε, λοιπόν, να μάθει τα τραγούδια μέσα σε δέκα ημέρες. Ξεκινήσαμε πρόβες πολύ εντατικά, παρόλο που ο Saso είχε να παίξει μουσική εδώ και δύο χρόνια … Το άλλο μέλος, είναι η προσθήκη της τελευταίας στιγμής που λέμε, last minute call. Χρειαζόμασταν ούτως ή άλλως δεύτερο κιθαρίστα για αυτό το υλικό, οπότε ο Ruben μου είπε ότι ξέρει έναν τύπο από τον παιδικό σταθμό (!), στον οποίο ο ίδιος εργάζεται, του τηλεφώνησε, ήρθε στο studio, και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Βοήθησε, επίσης, ότι μένει στο Växjö, πολύ κοντά από εκεί που μένουμε εμείς, οπότε και αυτό ήταν σημαντικό. Όταν ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, τότε ήταν που πραγματικά γίναμε κανονική μπάντα. Το περασμένο Σαββατοκύριακο (σ.σ.: ο Spice αναφέρεται στο Σαββατοκύριακο 27-28 Αυγούστου) κάναμε το πρώτο «κανονικό», ας το πούμε, προβάρισμα σαν κανονική μπάντα. Άρα η μπάντα αρχικά ξεκίνησε ως solo, αφού εγώ είχα γράψει όλα τα τραγούδια και δεν υπήρχε κάποιο άλλο μέλος, αλλά σιγά - σιγά έγιναν αυτές οι προσθήκες, που προανέφερα.

Μπορείς να μας πεις κάποιες λεπτομέρειες/πληροφορίες για το όνομα της μπάντας, αλλά και για το όνομα του δίσκου;

Οι στίχοι των τραγουδιών αναφέρονται σε διάφορα “regimes” (καθεστώτα), που υπάρχουν, και στα διάφορα “dogmas” (θρησκευτικά και μη), που επιβάλλονται στις κοινωνίες.  Ήθελα να κάνω το δικό μου μουσικό «καθεστώς» (“My Regime”), μεταφορικά μιλώντας πάντα.

Τι πιστεύεις ότι χρειάζονται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τη σημερινή εποχή, και τι πιστεύεις ότι λείπει;

Χρειάζονται κοινή λογική. Τόσο απλά. Όλα τείνουν αυτή τη στιγμή προς τα άκρα, δεν μπορείς να εκφραστείς για παράδειγμα για κάτι θρησκευτικό, που δε σου αρέσει, ή που διαφωνείς, και να μη χαρακτηριστείς ως ‘ρατσιστής’ κ.τλ. Εδώ στη Σουηδία έχουμε πολιτικούς ηγέτες που δεν μπορούν να εκφραστούν, δεν μπορούν να εμπνεύσουν τον κόσμο, μόνο και μόνο για να λέγονται “politically correct”.

Εκτός από την προφανή επιρροή από τους Slayer, που είναι και η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό, όταν ακούω τα πρώτα δευτερόλεπτα του δίσκου, τι άλλες επιρροές έχεις να αναφέρεις για αυτόν τον δίσκο;

Μόνο Slayer! (πολλά γέλια) Κοίτα, το old school thrash, από το 1983 μέχρι το 1987 περίπου, είναι αυτό που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μουσική, μην ξεχνάς ότι είμαι μέγας fan του είδους αλλά και της εποχής. Το μυαλό μου πήγε προς την κατεύθυνση, ότι κατά κάποιο τρόπο, θέλησα να γράψω έναν δίσκο, που ίσως έχουν ξεχάσει να γράψουν οι Slayer τα τελευταία χρόνια. Ο δίσκος είναι κάτι μεταξύ “Reign in Blood” και “Seasons in the Abyss”, αυτής δηλαδή της περιόδου, έχοντας αφομοιώσει πολλά διαφορετικά στοιχεία.

Έχεις έτοιμα κι άλλα τραγούδια για τον επόμενο δίσκο;

Έχω περίπου εννέα με δέκα τραγούδια έτοιμα ακόμα.

Πάει καιρός που είχες έρθει στην Ελλάδα για συναυλία, οπότε, πρέπει οπωσδήποτε να έρθεις ξανά!

Το θέλω πάρα πολύ αυτό, μακάρι να γίνει σύντομα!

Για πες μας αν υπάρχουν νεότερα για τους Kayser.

Ο νέος δίσκος βγαίνει στα τέλη Σεπτεμβρίου και σου υπόσχομαι ότι θα είναι ένας φοβερός δίσκος! Είναι μια φυσική συνέχεια του προηγούμενου, περισσότερο μελωδικός όμως κατά μία έννοια. Έγραψα ένα τραγούδι δεκατριών λεπτών, και πηγή της έμπνευσής μου ήταν οι Captain Beyond, οπότε το κομμάτι είναι μία heavy metal εκδοχή της Captain Beyond πλευράς μου!

Ποια είναι κατά τη γνώμη σου η βασική διαφορά ή διαφορές μεταξύ των Kayser και των My Regime;

Οι My Regine είναι ξεκάθαρα thrash metal, ενώ οι Kayser είναι metal. Είμαι μεγάλος fan του Jeff Hannemann, οπότε ήθελα να φτιάξω έναν old school thrash δίσκο.

Είσαι μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη, ο οποίος έχει γράψει μουσική σε πολλά διαφορετικά είδη και με διαφορετικές μπάντες, όπως οι Spiritual Beggars, Mushroom River Band, Kayser, Aeon, Band of Spice, My Regime. Έχεις δηλαδή ένα πολύ ευρύ φάσμα επιρροών και εμπνεύσεων, με αποτέλεσμα ο ακροατής να  ακούει τη δουλειά σου και βλέπει/ακούει τον Spice από διαφορετικό πρίσμα κάθε φορά, πάντα με εξαιρετικό ενδιαφέρον.

 Στο τέλος της ημέρας που λέμε, γράφω τη μουσική όπως επιθυμώ εγώ να είναι ή να ακούγεται ο εαυτός μου. Μου αρέσουν όλα τα είδη μουσικής και δε θα ήθελα να κατηγοριοποιήσω τον εαυτό μου ή να του βάλω ταμπέλες. Μιας και το αναφέρουμε, έχω ήδη σαράντα περίπου τραγούδια, από τα οποία θα επιλεγούν αρκετά για τον επόμενο δίσκο των Band of Spice! Έχω όλη την άνεση χρόνου να γράψω τραγούδια, και ειλικρινά δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποια θα είναι η μουσική κατεύθυνση του νέου μας δίσκου.

Το “Economic Dancers” ήταν ένας πολυποίκιλος δίσκος που μου άρεσε πολύ, διαφορετικός από τους προηγούμενους.

Ναι, ήταν ίσως “poppy”, μελωδικός…

Και με αρκετά στοιχεία Bruce Springsteen!

Χαχα, ναι, ακριβώς! Ο επόμενος θα είναι διαφορετικός σίγουρα, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει. Μπορεί να είναι και με στυλ bossanova! Χαχαχα!

Μακάρι! Πόσο συχνά συναντιέσαι με τα παιδιά που παίζετε μαζί;

Χμ, αυτό εξαρτάται από το πόση ευελιξία έχουν οι υπόλοιποι λόγω δουλειάς. Συχνότερα βρίσκομαι με τον Ruben, προβάρουμε μαζί πρώτα, πριν βρεθούμε με τους υπόλοιπους. Και μετά, εφ’ όσον μιλάμε για τους Band of Spice, μπαίνει ο Anders (Linusson, κιθάρα) αλλά και ο Peter, προβάρουμε και στο τέλος μπαίνει και ο πληκτράς μας. Μου αρέσει που ο καθένας βάζει τη δική του πινελιά στα τραγούδια μας, και αυτό γίνεται σε διαφορετικά στάδια, αναλόγως πότε έρχεται το κάθε μέλος, οπότε τα τραγούδια φιλτράρονται και εμπλουτίζονται με τις ιδέες όλων μας.

Πες μας δυο λόγια για το πώς γράφεις μουσική, πώς εμπνέεσαι.

Πάντα γράφω τραγούδια, ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν βρίσκομαι. Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη σήμερα, καθόμουν κι έπινα τον καφέ που μόλις είχα φτιάξει, και έγραψα μισό τραγούδι βασικά. Δεν ξέρω αν θα το εντάξω στο νέο Band of Spice ή στο επόμενο Kayser, αλλά έχει ενδιαφέρον. Συνήθως πάω τα παιδιά στο σχολείο ή βγάζω τον σκύλο μου για βόλτα, και σκέφτομαι, μού έρχονται ιδέες, τις δουλεύω στο μυαλό μου, και όταν επιστρέφω σπίτι, κάθομαι με τον καφέ μου και την κιθάρα μου και αρχίζω να τις δουλεύω. Καμιά φορά βλέποντας και λίγο CNN! (πολλά γέλια). Όλα αυτά τα πρωϊνά που έχει ησυχία και μπορώ να ασχοληθώ απερίσπαστος.

Μάλιστα, αρκετά ενδιαφέρον αυτό!... Παρατήρησα, πριν λίγες ημέρες, μία φωτογραφία που κοινοποίησε και ο Michael Amott και σας δείχνει μαζί, χαμογελαστούς, στο festival που έπαιξαν οι Spiritual Beggars στη γενέτειρα πόλη της μπάντας, στο Halmstad. Όπως ίσως μπορείς να φανταστείς, μόλις αναρτήθηκε η συγκεκριμένη φωτογραφία, τα σχόλια από κάτω έπεφταν βροχή και μάλιστα με φρενήρεις ρυθμούς! Θα ήθελες να μας πεις δύο λόγια για αυτή σας τη συνάντηση;

Μα, αυτός δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος που μου μοιάζει εκπληκτικά και είναι σωσίας μου! (πολλά γέλια) Λοιπόν, ήταν αυτό που λέμε ‘last minute call’. Ο πατέρας της συζύγου μου Sara γινόταν εκείνο το Σαββατοκύριακο 65 ετών (μένει στο Halmstad) και μας κάλεσε να περάσουμε οικογενειακώς το το Σαββατοκύριακο μαζί του και να γιορτάσουμε τα γενέθλιά του. Η Sara, λοιπόν, μας είπε: «Παίζουν απόψε στην πόλη οι Spiritual Beggars, πάμε να τους δούμε;», και έτσι μίλησα με τον Amott και πήγαμε στο live. Η υπόλοιπη μπάντα δεν ήξερε τίποτα πριν το live και έτσι τους είδαμε και μάλιστα από την πρώτη σειρά! Μετά το πέρας της συναυλίας, συνάντησα όλους τους Beggars backstage, οι οποίοι (Ludwig και Per) εξεπλάγησαν, όταν με είδαν, δεν το περίμεναν φυσικά! Με τον Ludwig ήμασταν και πολύ κοντινοί φίλοι από παλιά, αλλά είχαμε να τα πούμε πολλά χρόνια. Ήταν μια πολύ συναισθηματική σκηνή ... Η έκφραση και η έκπληξη στο πρόσωπο του Ludwig, όταν με είδε, δεν περιγράφεται, απλά ... Αισθάνθηκα όμορφα, περίεργα, ήταν σα να ήμουν ακόμα στη μπάντα. Έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από την τελευταία φορά, και αισθάνθηκα σα να είχα παίξει εγώ στη συναυλία ... Αισθάνθηκα όμορφα που πήγα, και τους είδα … όλα καλά.

Ιδιαίτερη στιγμή αυτή και για σένα φυσικά αλλά και για τους υπόλοιπους του συγκροτήματος, ειδικά μετά από 15 χρόνια, κάτι ξεχωριστό… Κλείνοντας θα θέλαμε να μάς μιλήσεις για τους Έλληνες οπαδούς σου, οι οποίοι ανυπομονούν να σε δουν ξανά στην Αθήνα.

Μακάρι να ερχόμουν το συντομότερο εκεί και να παίζαμε μπροστά στο ελληνικό κοινό, αυτό θα ήταν φανταστικό! Πρέπει σύντομα να οργανωθεί η επόμενη συναυλία στην Ελλάδα, πάει πολύς καιρός!

Σ’ ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου και ελπίζουμε να σε δούμε σύντομα!

Γεια μας!


Page 1 of 3